Ruth Lodder op de Filippijnen

Zo, gisteren hebben we voor het eerst een rondleiding gehad bij CM Bamboo.
(een aantal Carmelite Sisters die een Bamboe business hebben opgezet.)
Loopt goed kennelijk, want de eerste 12 dagen waren ze te druk om ons te ontvangen, en deze week moesten ze een order afwerken voor de grootste winkelketen van de Filippijnen. Door deze omstandigheden raakten wij minder gemotiveerd, maar we proberen zaterdag wat tekeningen achter te laten voordat we zondag weer naar Manila gaan.

Met de kokosnoten op Guimaras gaat het erg goed, meneer Rodolfo werkt in een razend tempo, en vind het leuk om nieuwe ideeen van ons te horen, omdat hij normaal gesproken in zijn eentje in de werkplaats nieuwe dingen zit te verzinnen (zie foto), hij is wel heel creatief, en heeft een aantal erg mooie dingen gemaakt. Morgen gaan we hem voor het laatst bezoeken, voor foto's en hopenlijk een tour rond het eiland.
Groot nadeel is dat we omgeven zijn door prachtige plaatsen, maar dat we met zijn tweeen niet goed op stap kunnen gaan (omdat we een zeldzame uiheemse (dier?-) soort zijn voor veel mensen, MR.Rodolfo: "Be careful, because some people are...eh...somewhat opportunistic.")

Gisteren zaten we met onze ziel onder de arm in het hotel, voelden ons een beetje opgesloten in een gouden kooi. En wilde graag een keer s'avonds ook de deur uit, biertje/ of wijntje of fruitsapje drinken,...Toen ineens een paar mensen ons uitnodigden voor een drankje.
Het bleken de chef en manager van het hotel, plus wat zakenvrienden, en even later zaten we in de karaokebar (onze favoriete uitgaansgelegenheid!!) van het chicste hotel van Iloilo.
Echt over de top, maar een van de mensen die ons uitnodigde werkte daar, dus wilde ons graag alles laten zien.
We vonden het nog wel grappig, totdat die verrekte karaokemicrofoon weer in zicht kwam! Met veel moeite leggen we telkens weer uit dat het voor iedereen beter is als we niet zingen, maar daar kom je echt niet zomaar mee weg.
Maar de chef van het chique hotel vond het zo bijzonder om met ons te praten en te eten (natuurlijk) , en (zoasl alle filippijnen) legde hij een gastvrijheid aan de dag waar geen einde aan komt (letterlijk).
Ze eten ook echt om de haverklap, en wij moeten natuurlijk alles proeven, ze begonnen uiteraard over balut (embryo-ei), ben benieuwd hoe lang we dat nog kunnen uitstellen. brrr.

Maar goed, het vergaat ons prima, Hopelijk is in NL ook alles goed.

Sige po,

groeten Ruth en Jorien