Tuesday, December 19, 2006
Last Update disaster Marinduque
ESTIMATED COST OF DAMAGES (PHILIPPINE PESO)
As of December 14, 2006
P818,475,502 - Coconut damage
P158,267,411 - Other crops
P4,609,250 - Livestock
P28,114,000 - Fisheries (including bancas and fishing gear)
P54,575,262 - Roads
P97,570,000 - Schools
P45,030,000 - Public building
P1,206,641,425 -TOTAL
You can send your donation to the following bank account
1291.47.303 Inzake: RUTH & JORIEN SUPPORT MARINDUQUE – JM van der Voort, The Netherlands
For more information and to keep informed about the situation, please check http://www.helpmarinduque.org
All the best
With affection
Jorien and Ruth
ESTIMATED COST OF DAMAGES (PHILIPPINE PESO)
As of December 14, 2006
P818,475,502 - Coconut damage
P158,267,411 - Other crops
P4,609,250 - Livestock
P28,114,000 - Fisheries (including bancas and fishing gear)
P54,575,262 - Roads
P97,570,000 - Schools
P45,030,000 - Public building
P1,206,641,425 -TOTAL
You can send your donation to the following bank account
1291.47.303 Inzake: RUTH & JORIEN SUPPORT MARINDUQUE – JM van der Voort, The Netherlands
For more information and to keep informed about the situation, please check http://www.helpmarinduque.org
All the best
With affection
Jorien and Ruth
stort op: 1291.47.303 Inzake: RUTH & JORIEN SUPPORT MARINDUQUE – JM van der Voort
Ramp Marinduque – Filippijnen
Hallo lieve mensen,
Zaterdag 9 december zijn wij (Ruth Lodder en Jorien van der Voort) teruggekomen na een verblijf van 2 mnd in de Filippijnen.
We zijn door Dutch Design in Development op dit project gezet, en we hebben producten ontworpen voor lokale handwerkslieden. Het is de bedoeling dat in Europa een afzetmarkt hiervoor wordt gecreëerd, daarom hebben ze tijdelijk 2 Europese ontwerpers ingeschakeld.
(Voor informatie over onze ander avonturen in de Filippijnen, scroll naar beneden.)
We hebben een turbulente tijd gehad, eerst een aardebeving van 6.2, dat was erg spannend. Maar de diepste indruk die is achtergebleven is de schade die aangericht is door de typhoon “Reming” (Durian), die het kleine eilandje waar wij verbleven volop raakte voordat we weggingen.
Er zijn (tot nu toe) 5 mensen overleden, doordat er in Bicol veel meer mensen zijn omgekomen, concentreren alle hulpoganisaties en de regering zich wat media-aandacht en financiering betreft op andere gebieden.
Echter de leefomstandigheden voor 90% van de eilandbewoners op Marinduque zijn op dit moment verschrikkelijk. Er is geen elektriciteit, slechte voorziening van vers water, 85% van de huizen is zwaar beschadigd, 50% is compleet verwoest.
En de grootste zorg van de bewoners zijn hun inkomstenbronnen. De voornaamste inkomsten van dit eiland werden verkregen door teelt van palmbomen, bananenbomen, papayabomen en diverse groentes die werden gekweekt en verhandeld.
Ook bracht een groot gedeelte van de bevolking geld binnen door visserij. Nu zijn echter alle gewassen dood of zwaar beschadigd, en de vissersboten zijn kapotgeslagen tegen de kust.
We zaten bij een producent: Rico Sanchez, die lid is van de Lions Club, en die bevriend is met de Governor: Carmencita Reyes, en de Congresman: Edmund Reyes Tevens is hij een team leader of the Provincial Disaster Coordinating Council.
Zij hadden met elkaar hulpacties op touw gezet, dus de laatste paar dagen zijn we met hen op trucks het eiland rondgereden om rijst en kleding rond te brengen.
Deze situatie betekent een jarenlange wederopbouw (een palmboom is na 20 jaar volwassen, een bananenboom na 2,5 jaar).
De voornaamste reden van dit bericht is ons verzoek aan jullie om een kleine bijdrage te leveren aan deze mensen.
Alles is goed, voor 0,50 cent kopen mensen een kg rijst, voor 75 euro een nieuwe vissersboot. Hiervoor hebben wij een rekening geopend:
1291.47.303 Inzake: RUTH & JORIEN SUPPORT MARINDUQUE – JM van der Voort
Wij sturen het geld naar Rico Sanchez, die met Edmund Reyes (de congresman) dag en nacht in touw is om de mensen in eerste levensbehoefte te voorzien.
Zij hebben op dit moment hun handen vol aan overstromende rivieren, omdat er veel regenbuien zijn (bijverschijnsel van typhoons) en er is net weer een aardbeving geweest.
Deze mensen zijn de wanhoop nabij, er zijn al een paar bewoners aan een hartstilstand overleden vanwege de angst, en ze hebben heel snel hulp nodig.
Alvast hartelijk dank voor jullie medeleven en evt steun,
w/th affection Jorien & Ruth
Hallo lieve mensen,
Zaterdag 9 december zijn wij (Ruth Lodder en Jorien van der Voort) teruggekomen na een verblijf van 2 mnd in de Filippijnen.
We zijn door Dutch Design in Development op dit project gezet, en we hebben producten ontworpen voor lokale handwerkslieden. Het is de bedoeling dat in Europa een afzetmarkt hiervoor wordt gecreëerd, daarom hebben ze tijdelijk 2 Europese ontwerpers ingeschakeld.
(Voor informatie over onze ander avonturen in de Filippijnen, scroll naar beneden.)
We hebben een turbulente tijd gehad, eerst een aardebeving van 6.2, dat was erg spannend. Maar de diepste indruk die is achtergebleven is de schade die aangericht is door de typhoon “Reming” (Durian), die het kleine eilandje waar wij verbleven volop raakte voordat we weggingen.
Er zijn (tot nu toe) 5 mensen overleden, doordat er in Bicol veel meer mensen zijn omgekomen, concentreren alle hulpoganisaties en de regering zich wat media-aandacht en financiering betreft op andere gebieden.
Echter de leefomstandigheden voor 90% van de eilandbewoners op Marinduque zijn op dit moment verschrikkelijk. Er is geen elektriciteit, slechte voorziening van vers water, 85% van de huizen is zwaar beschadigd, 50% is compleet verwoest.
En de grootste zorg van de bewoners zijn hun inkomstenbronnen. De voornaamste inkomsten van dit eiland werden verkregen door teelt van palmbomen, bananenbomen, papayabomen en diverse groentes die werden gekweekt en verhandeld.
Ook bracht een groot gedeelte van de bevolking geld binnen door visserij. Nu zijn echter alle gewassen dood of zwaar beschadigd, en de vissersboten zijn kapotgeslagen tegen de kust.
We zaten bij een producent: Rico Sanchez, die lid is van de Lions Club, en die bevriend is met de Governor: Carmencita Reyes, en de Congresman: Edmund Reyes Tevens is hij een team leader of the Provincial Disaster Coordinating Council.
Zij hadden met elkaar hulpacties op touw gezet, dus de laatste paar dagen zijn we met hen op trucks het eiland rondgereden om rijst en kleding rond te brengen.
Deze situatie betekent een jarenlange wederopbouw (een palmboom is na 20 jaar volwassen, een bananenboom na 2,5 jaar).
De voornaamste reden van dit bericht is ons verzoek aan jullie om een kleine bijdrage te leveren aan deze mensen.
Alles is goed, voor 0,50 cent kopen mensen een kg rijst, voor 75 euro een nieuwe vissersboot. Hiervoor hebben wij een rekening geopend:
1291.47.303 Inzake: RUTH & JORIEN SUPPORT MARINDUQUE – JM van der Voort
Wij sturen het geld naar Rico Sanchez, die met Edmund Reyes (de congresman) dag en nacht in touw is om de mensen in eerste levensbehoefte te voorzien.
Zij hebben op dit moment hun handen vol aan overstromende rivieren, omdat er veel regenbuien zijn (bijverschijnsel van typhoons) en er is net weer een aardbeving geweest.
Deze mensen zijn de wanhoop nabij, er zijn al een paar bewoners aan een hartstilstand overleden vanwege de angst, en ze hebben heel snel hulp nodig.
Alvast hartelijk dank voor jullie medeleven en evt steun,
w/th affection Jorien & Ruth
Tuesday, December 12, 2006
Monday, December 11, 2006
Hallo iedereen,
Zo we zijn zaterdag 9december weer veilig in Nederland aangekomen. Dit was niet zo vanzelfsprekend na de laatste dagen. Die Typhoon waar ik over gemaild had, bleek iets sterker dan verwacht.
Het werd signaal 4 en dit word ook wel een super typhoon genoemd.
Dit was weer een nieuwe spannende ervaring voor ons (na de aardbevingen) en ook voor de mensen op het eiland, normaal komen daar nooit van die super typhoons.
30 november van 8 uur s'avonds tot 6 uur in de ochtend werd het eiland onveilg gemaakt door de super typhoon "Reming"
Gelukkig was ons huis stevig en hebben we het voorste gedeelte van het huis geevacueerd naar achteren en zijn we er met de schrik vanaf gekomen. Al zijn volgens mij alle daken van de andere hutjes op het eiland+ plus de palmbomen en kokosnoten tegen ons huis aan gevlogen.
De volgende ochtend toen we weer "veilig" naar buiten konden troffen we een enorme ravage aan. 1000de huisjes ingestord of dakloos.
Heel veel kokosnotenbomen omgewaaid, bijna alle electrischiteids masten omgevallen. En geen bananenboom meer intact op het eiland.
Tis echt heel sneu, niet alleen zijn er heel veel mensen dakloos maar ook zijn ze voor de komende jaren hun inkomen kwijt.
Wetende dat de meeste mensen op het eiland hun geld verdienen met kokosnoten en bananenbomen.
En laten die nu net allemaal weg blazen zijn. Een nieuwe bananenboom heeft ongeveer 3 jaar nodig om bananen te produceren en een kokosnoten boom heeft 20 jaar nodig om er zo uit te zien als die bomen op het eiland voordat de Typhoon kwam.
Het eiland is dus weer 20 jaar terug in de tijd, en ze hadden het al niet zo breed.
Maandag en dinsdag na de Typhoon ging de familie Sanchez met een pickup truck voedselpakketten en kaarsen rond brengen op het eiland,samen met congressman Edmundo Reyes Jr.
Wij zijn mee gegaan om rijst te sjouwen en ons medeleven te betuigen. Dit werd erg gewaardeerd, het zijn allemaal hele dankbare en vrolijke mensen.
Verder hebben we al onze kleren en andere spullen die hun harder nodig hadden dan wij achter gelaten, maar dit is niet genoeg.
Jorien en ik willen daarom dan ook geld inzamellen voor de wederopbouw en nieuwe alternatieve voor inkomsten bedenken. Dus mocht je wat geld kwijt kunnen,... ik zal zo snel mogenlijk een rekening nummer doorgeven waar het geld op gestord kan worden.
Oh en dit geld gaat direct naar de mensen, dit gebruiken we natuurlijk niet voor een ticket!
Verder hebben Jorien en ik het super naar ons zin gehad en zijn we verliefd geworden op dit verassende land. Vooral Marinduque heeft ons hart gestolen.
Door de Typhoon hebben we het werk niet goed kunnen afsluiten en daarom willen we graag zo snel mogenlijk terug om te zorgen dat we nog verder kunnen afronden. En mischien kunnen we nog helpen op andere vlakken.
Blijkt trouwens dat ze nu ook weer aardbevingen hebben in Marinduque sinds 9 december.Ook een nieuwe Typhoon op 9 december heeft Marinduque geraakt, waardoor er flashfloods zijn ontstaan.
Arme kleintjes,t ene natuurverschijnsel naar het andere, je kunt iniedergeval niet zeggen dat het een saai land is.
Heel veel groetjes,
Ruth
Hieronder een bericht wat ik op internet vond. Daar zie je ook een intervieuw met Rico Sanchez, dit is de vader van de familie die ons onderdak heeft geboden.
Child drowns in Marinduque flashfloods
By Gerald Gene R. Querubin
Inquirer
Last updated 09:46pm (Mla time) 12/11/2006
SANTA CRUZ, Marinduque -- As if Supertyphoon Reming's lashing was not enough, typhoon Seniang (international codename: Utor) made its presence felt in this province by bringing heavy rains that triggered flash floods Sunday night.
As a result, a six-year-old boy drowned and hundreds of properties and agricultural crops were destroyed.
John Jerick Rey, a grade 1 student at Buangan Elementary School, was crossing a creek with his 67-year-old aunt, Luciana Sajol, in Sitio Mabocda, in the village of Buangan, in the town of Torrijos, Sunday night, when the victim was carried by strong water current.
The boy's body was found later Monday morning along the shoreline of Buangan.
The boy's family was about to evacuate to a safe location when the incident happened.
"It was a double whammy for us Marinduqueños. We have not yet recovered from the onslaught caused by typhoon Reming and now we have to deal with the damages brought by typhoon Seniang," said Representative Edmundo Reyes Jr., lone representative of the province of Marinduque.
According to Rico Sanchez, a team leader of the Provincial Disaster Coordinating Council, the casualties could have been higher if not for the immediate action made by the emergency response team organized by the provincial government headed by Governor Carmencita Reyes.
Together with a 15-man disaster response team from the Philippine National Red Cross and the National Disaster Coordinating Council, the province's emergency response team, led by Congressman Reyes himself, rushed to the villages of Lapu-Lapu and Tawiran in the town of Santa Cruz at 10 p.m., Sunday night to assist and help evacuate residents from the villages.
"We were at the PDCC's monitoring office in Boac, together with the congressman and the governor, when we received a report from our members in Sta. Cruz that the two villages were being battered by flood waters coming from the mountains," said Sanchez.
"We had a hard time going to Sta. Cruz as water-swept trees and debris littered the roads. Since Congressmen Reyes and his team went first, there was an instance that he got out of his vehicle and had to use a power saw himself to help his companions cut the trees that were blocking the roads," Sanchez added.
Upon their arrival at the said villages, they immediately went to work, evacuating every resident who lived along the river banks.
"Since the designated areas for evacuation areas were likewise reached by the floodwaters, the Filipinos' 'bayanihan' system came into fore as fellow villagers, whose houses are situated in safe areas, let affected families stay with them for the night," related Reyes.
The village of Lapu-Lapu took the brunt of the flash floods as waters destroyed houses along their way. A large portion of the village was submerged in waist-deep waters.
As the flood waters subsided Monday morning, traces of the destruction were evident.
Around 20 houses were either partially or totally damaged. Affected residents had to remove mud and waters inside their homes.
The municipal government immediately dispatched heavy equipment and vehicles, such as backhoes and graders, to clear the streets of mud and debris.
Classes at the Bitik Elementary School were suspended as classrooms were rendered unusable because of the accumulated debris inside the rooms.
"As I have said in an interview earlier this week, Marinduqueños definitely have an enormous amount of pain, suffering and grief from massive loss of properties and livelihood at present because of the fury of typhoon Reming. Now, Seniang added insult to injury by aggravating our people's emotional sufferings with its own version of destruction," Reyes lamented.
Zo we zijn zaterdag 9december weer veilig in Nederland aangekomen. Dit was niet zo vanzelfsprekend na de laatste dagen. Die Typhoon waar ik over gemaild had, bleek iets sterker dan verwacht.
Het werd signaal 4 en dit word ook wel een super typhoon genoemd.
Dit was weer een nieuwe spannende ervaring voor ons (na de aardbevingen) en ook voor de mensen op het eiland, normaal komen daar nooit van die super typhoons.
30 november van 8 uur s'avonds tot 6 uur in de ochtend werd het eiland onveilg gemaakt door de super typhoon "Reming"
Gelukkig was ons huis stevig en hebben we het voorste gedeelte van het huis geevacueerd naar achteren en zijn we er met de schrik vanaf gekomen. Al zijn volgens mij alle daken van de andere hutjes op het eiland+ plus de palmbomen en kokosnoten tegen ons huis aan gevlogen.
De volgende ochtend toen we weer "veilig" naar buiten konden troffen we een enorme ravage aan. 1000de huisjes ingestord of dakloos.
Heel veel kokosnotenbomen omgewaaid, bijna alle electrischiteids masten omgevallen. En geen bananenboom meer intact op het eiland.
Tis echt heel sneu, niet alleen zijn er heel veel mensen dakloos maar ook zijn ze voor de komende jaren hun inkomen kwijt.
Wetende dat de meeste mensen op het eiland hun geld verdienen met kokosnoten en bananenbomen.
En laten die nu net allemaal weg blazen zijn. Een nieuwe bananenboom heeft ongeveer 3 jaar nodig om bananen te produceren en een kokosnoten boom heeft 20 jaar nodig om er zo uit te zien als die bomen op het eiland voordat de Typhoon kwam.
Het eiland is dus weer 20 jaar terug in de tijd, en ze hadden het al niet zo breed.
Maandag en dinsdag na de Typhoon ging de familie Sanchez met een pickup truck voedselpakketten en kaarsen rond brengen op het eiland,samen met congressman Edmundo Reyes Jr.
Wij zijn mee gegaan om rijst te sjouwen en ons medeleven te betuigen. Dit werd erg gewaardeerd, het zijn allemaal hele dankbare en vrolijke mensen.
Verder hebben we al onze kleren en andere spullen die hun harder nodig hadden dan wij achter gelaten, maar dit is niet genoeg.
Jorien en ik willen daarom dan ook geld inzamellen voor de wederopbouw en nieuwe alternatieve voor inkomsten bedenken. Dus mocht je wat geld kwijt kunnen,... ik zal zo snel mogenlijk een rekening nummer doorgeven waar het geld op gestord kan worden.
Oh en dit geld gaat direct naar de mensen, dit gebruiken we natuurlijk niet voor een ticket!
Verder hebben Jorien en ik het super naar ons zin gehad en zijn we verliefd geworden op dit verassende land. Vooral Marinduque heeft ons hart gestolen.
Door de Typhoon hebben we het werk niet goed kunnen afsluiten en daarom willen we graag zo snel mogenlijk terug om te zorgen dat we nog verder kunnen afronden. En mischien kunnen we nog helpen op andere vlakken.
Blijkt trouwens dat ze nu ook weer aardbevingen hebben in Marinduque sinds 9 december.Ook een nieuwe Typhoon op 9 december heeft Marinduque geraakt, waardoor er flashfloods zijn ontstaan.
Arme kleintjes,t ene natuurverschijnsel naar het andere, je kunt iniedergeval niet zeggen dat het een saai land is.
Heel veel groetjes,
Ruth
Hieronder een bericht wat ik op internet vond. Daar zie je ook een intervieuw met Rico Sanchez, dit is de vader van de familie die ons onderdak heeft geboden.
Child drowns in Marinduque flashfloods
By Gerald Gene R. Querubin
Inquirer
Last updated 09:46pm (Mla time) 12/11/2006
SANTA CRUZ, Marinduque -- As if Supertyphoon Reming's lashing was not enough, typhoon Seniang (international codename: Utor) made its presence felt in this province by bringing heavy rains that triggered flash floods Sunday night.
As a result, a six-year-old boy drowned and hundreds of properties and agricultural crops were destroyed.
John Jerick Rey, a grade 1 student at Buangan Elementary School, was crossing a creek with his 67-year-old aunt, Luciana Sajol, in Sitio Mabocda, in the village of Buangan, in the town of Torrijos, Sunday night, when the victim was carried by strong water current.
The boy's body was found later Monday morning along the shoreline of Buangan.
The boy's family was about to evacuate to a safe location when the incident happened.
"It was a double whammy for us Marinduqueños. We have not yet recovered from the onslaught caused by typhoon Reming and now we have to deal with the damages brought by typhoon Seniang," said Representative Edmundo Reyes Jr., lone representative of the province of Marinduque.
According to Rico Sanchez, a team leader of the Provincial Disaster Coordinating Council, the casualties could have been higher if not for the immediate action made by the emergency response team organized by the provincial government headed by Governor Carmencita Reyes.
Together with a 15-man disaster response team from the Philippine National Red Cross and the National Disaster Coordinating Council, the province's emergency response team, led by Congressman Reyes himself, rushed to the villages of Lapu-Lapu and Tawiran in the town of Santa Cruz at 10 p.m., Sunday night to assist and help evacuate residents from the villages.
"We were at the PDCC's monitoring office in Boac, together with the congressman and the governor, when we received a report from our members in Sta. Cruz that the two villages were being battered by flood waters coming from the mountains," said Sanchez.
"We had a hard time going to Sta. Cruz as water-swept trees and debris littered the roads. Since Congressmen Reyes and his team went first, there was an instance that he got out of his vehicle and had to use a power saw himself to help his companions cut the trees that were blocking the roads," Sanchez added.
Upon their arrival at the said villages, they immediately went to work, evacuating every resident who lived along the river banks.
"Since the designated areas for evacuation areas were likewise reached by the floodwaters, the Filipinos' 'bayanihan' system came into fore as fellow villagers, whose houses are situated in safe areas, let affected families stay with them for the night," related Reyes.
The village of Lapu-Lapu took the brunt of the flash floods as waters destroyed houses along their way. A large portion of the village was submerged in waist-deep waters.
As the flood waters subsided Monday morning, traces of the destruction were evident.
Around 20 houses were either partially or totally damaged. Affected residents had to remove mud and waters inside their homes.
The municipal government immediately dispatched heavy equipment and vehicles, such as backhoes and graders, to clear the streets of mud and debris.
Classes at the Bitik Elementary School were suspended as classrooms were rendered unusable because of the accumulated debris inside the rooms.
"As I have said in an interview earlier this week, Marinduqueños definitely have an enormous amount of pain, suffering and grief from massive loss of properties and livelihood at present because of the fury of typhoon Reming. Now, Seniang added insult to injury by aggravating our people's emotional sufferings with its own version of destruction," Reyes lamented.
Wednesday, November 29, 2006
Hallo allemaal,
Ik geloof dat we onze 1ste Typhoon gaan meemaken. Er varen geen boten meer naar het eiland, dus Rico en Laura zitten vast in Manila.
Als het goed is krijgen we hier typhoon signal 3, en dat is behoorlijk heftig als we het goed begrijpen. Maar als we in het huis blijven is er waarschijnlijk niks aan de hand.
Tot nu toe hebben we nog nergens last van. Maar het blijkt zo te zijn dat er meestal een tijd geen stroom na een typhoon. Dus als jullie niks van ons horen betekend dit waarschijnlijk dat de stroom uit is gevallen.
Als de telefoonmasten niet om waaien zijn we (tot onze batterijen op zijn) nog wel te bereiken op onze mobieltjes.
Okee tot snel iedereen.
Jorien en Ruth
Ik geloof dat we onze 1ste Typhoon gaan meemaken. Er varen geen boten meer naar het eiland, dus Rico en Laura zitten vast in Manila.
Als het goed is krijgen we hier typhoon signal 3, en dat is behoorlijk heftig als we het goed begrijpen. Maar als we in het huis blijven is er waarschijnlijk niks aan de hand.
Tot nu toe hebben we nog nergens last van. Maar het blijkt zo te zijn dat er meestal een tijd geen stroom na een typhoon. Dus als jullie niks van ons horen betekend dit waarschijnlijk dat de stroom uit is gevallen.
Als de telefoonmasten niet om waaien zijn we (tot onze batterijen op zijn) nog wel te bereiken op onze mobieltjes.
Okee tot snel iedereen.
Jorien en Ruth
Sunday, November 26, 2006
Hallo Allen,
Zo,.. we zitten weer op Marinduque. Doordat de Bamboo Nonnen niet cooperatief waren leek het ons beter om de producten in Marinduque verder af te maken. Niet dat dit gaat zoals we willen, er zijn namenlijk allerlei beurzen in Manila waar de producers van "Riverside" en "Text and Images" ook aan mee doen. Vandaag komt meneer Riverside terug dus daar gaan we zo heen om te kijken hoe het staat met onze ontwerpen en om wat nieuwe designs in te leveren.
We verblijven nu weer bij de familie Sanchez. De heer en vrouw des huizes zijn nu in Manila maar gelukkig kan er wel doorgewerkt worden.
De kinderen van deze familie zijn blij dat ze er 2 groote zussen bij hebben, en wij hebben dan ook de opdracht gekregen goed voor ze te zorgen. Dit betekend voornamenlijk dat we in het bed van hun ouders slapen met de kinderen op dezelfde kamer. Geen privacy maar wel heel gezellig.
Doordat we nu deel uitmaken van een filippijnse familie leren we erg veel over het land en de mensen, echt leuk.
Omdat er nog veel moet gebeuren hebben we besloten dat we onze trip een paar dagen moeten uitstellen. (heel vervelend,....) We waren even vergeten dat we ons visum dus moesten verlengen. Wij in de stress omdat we dachten dat dit alleen in Manila kon. Maar gelukkig werkt een van Laura's vroegere klasgenoten bij de Imigratie dienst dus dat was met een glimlach en een onder het genot van een glaasje prik,zo geregeld. Echt grappig hoe dat hier werkt.
Even voor de duidelijkheid wij zijn dus veilig in Marinduque en we zaten niet op de veerboot die gezonken is in de buurt van Guimaras.
Zoals het er nu naar uitziet komen we de 9de terug. Het vluchtschema komt later!
Sige po,
Groetjes Jorien en Ruth
Zo,.. we zitten weer op Marinduque. Doordat de Bamboo Nonnen niet cooperatief waren leek het ons beter om de producten in Marinduque verder af te maken. Niet dat dit gaat zoals we willen, er zijn namenlijk allerlei beurzen in Manila waar de producers van "Riverside" en "Text and Images" ook aan mee doen. Vandaag komt meneer Riverside terug dus daar gaan we zo heen om te kijken hoe het staat met onze ontwerpen en om wat nieuwe designs in te leveren.
We verblijven nu weer bij de familie Sanchez. De heer en vrouw des huizes zijn nu in Manila maar gelukkig kan er wel doorgewerkt worden.
De kinderen van deze familie zijn blij dat ze er 2 groote zussen bij hebben, en wij hebben dan ook de opdracht gekregen goed voor ze te zorgen. Dit betekend voornamenlijk dat we in het bed van hun ouders slapen met de kinderen op dezelfde kamer. Geen privacy maar wel heel gezellig.
Doordat we nu deel uitmaken van een filippijnse familie leren we erg veel over het land en de mensen, echt leuk.
Omdat er nog veel moet gebeuren hebben we besloten dat we onze trip een paar dagen moeten uitstellen. (heel vervelend,....) We waren even vergeten dat we ons visum dus moesten verlengen. Wij in de stress omdat we dachten dat dit alleen in Manila kon. Maar gelukkig werkt een van Laura's vroegere klasgenoten bij de Imigratie dienst dus dat was met een glimlach en een onder het genot van een glaasje prik,zo geregeld. Echt grappig hoe dat hier werkt.
Even voor de duidelijkheid wij zijn dus veilig in Marinduque en we zaten niet op de veerboot die gezonken is in de buurt van Guimaras.
Zoals het er nu naar uitziet komen we de 9de terug. Het vluchtschema komt later!
Sige po,
Groetjes Jorien en Ruth
Wednesday, November 15, 2006
Zo, gisteren hebben we voor het eerst een rondleiding gehad bij CM Bamboo.
(een aantal Carmelite Sisters die een Bamboe business hebben opgezet.)
Loopt goed kennelijk, want de eerste 12 dagen waren ze te druk om ons te ontvangen, en deze week moesten ze een order afwerken voor de grootste winkelketen van de Filippijnen. Door deze omstandigheden raakten wij minder gemotiveerd, maar we proberen zaterdag wat tekeningen achter te laten voordat we zondag weer naar Manila gaan.
Met de kokosnoten op Guimaras gaat het erg goed, meneer Rodolfo werkt in een razend tempo, en vind het leuk om nieuwe ideeen van ons te horen, omdat hij normaal gesproken in zijn eentje in de werkplaats nieuwe dingen zit te verzinnen (zie foto), hij is wel heel creatief, en heeft een aantal erg mooie dingen gemaakt. Morgen gaan we hem voor het laatst bezoeken, voor foto's en hopenlijk een tour rond het eiland.
Groot nadeel is dat we omgeven zijn door prachtige plaatsen, maar dat we met zijn tweeen niet goed op stap kunnen gaan (omdat we een zeldzame uiheemse (dier?-) soort zijn voor veel mensen, MR.Rodolfo: "Be careful, because some people are...eh...somewhat opportunistic.")
Gisteren zaten we met onze ziel onder de arm in het hotel, voelden ons een beetje opgesloten in een gouden kooi. En wilde graag een keer s'avonds ook de deur uit, biertje/ of wijntje of fruitsapje drinken,...Toen ineens een paar mensen ons uitnodigden voor een drankje.
Het bleken de chef en manager van het hotel, plus wat zakenvrienden, en even later zaten we in de karaokebar (onze favoriete uitgaansgelegenheid!!) van het chicste hotel van Iloilo.
Echt over de top, maar een van de mensen die ons uitnodigde werkte daar, dus wilde ons graag alles laten zien.
We vonden het nog wel grappig, totdat die verrekte karaokemicrofoon weer in zicht kwam! Met veel moeite leggen we telkens weer uit dat het voor iedereen beter is als we niet zingen, maar daar kom je echt niet zomaar mee weg.
Maar de chef van het chique hotel vond het zo bijzonder om met ons te praten en te eten (natuurlijk) , en (zoasl alle filippijnen) legde hij een gastvrijheid aan de dag waar geen einde aan komt (letterlijk).
Ze eten ook echt om de haverklap, en wij moeten natuurlijk alles proeven, ze begonnen uiteraard over balut (embryo-ei), ben benieuwd hoe lang we dat nog kunnen uitstellen. brrr.
Maar goed, het vergaat ons prima, Hopelijk is in NL ook alles goed.
Sige po,
groeten Ruth en Jorien
(een aantal Carmelite Sisters die een Bamboe business hebben opgezet.)
Loopt goed kennelijk, want de eerste 12 dagen waren ze te druk om ons te ontvangen, en deze week moesten ze een order afwerken voor de grootste winkelketen van de Filippijnen. Door deze omstandigheden raakten wij minder gemotiveerd, maar we proberen zaterdag wat tekeningen achter te laten voordat we zondag weer naar Manila gaan.
Met de kokosnoten op Guimaras gaat het erg goed, meneer Rodolfo werkt in een razend tempo, en vind het leuk om nieuwe ideeen van ons te horen, omdat hij normaal gesproken in zijn eentje in de werkplaats nieuwe dingen zit te verzinnen (zie foto), hij is wel heel creatief, en heeft een aantal erg mooie dingen gemaakt. Morgen gaan we hem voor het laatst bezoeken, voor foto's en hopenlijk een tour rond het eiland.
Groot nadeel is dat we omgeven zijn door prachtige plaatsen, maar dat we met zijn tweeen niet goed op stap kunnen gaan (omdat we een zeldzame uiheemse (dier?-) soort zijn voor veel mensen, MR.Rodolfo: "Be careful, because some people are...eh...somewhat opportunistic.")
Gisteren zaten we met onze ziel onder de arm in het hotel, voelden ons een beetje opgesloten in een gouden kooi. En wilde graag een keer s'avonds ook de deur uit, biertje/ of wijntje of fruitsapje drinken,...Toen ineens een paar mensen ons uitnodigden voor een drankje.
Het bleken de chef en manager van het hotel, plus wat zakenvrienden, en even later zaten we in de karaokebar (onze favoriete uitgaansgelegenheid!!) van het chicste hotel van Iloilo.
Echt over de top, maar een van de mensen die ons uitnodigde werkte daar, dus wilde ons graag alles laten zien.
We vonden het nog wel grappig, totdat die verrekte karaokemicrofoon weer in zicht kwam! Met veel moeite leggen we telkens weer uit dat het voor iedereen beter is als we niet zingen, maar daar kom je echt niet zomaar mee weg.
Maar de chef van het chique hotel vond het zo bijzonder om met ons te praten en te eten (natuurlijk) , en (zoasl alle filippijnen) legde hij een gastvrijheid aan de dag waar geen einde aan komt (letterlijk).
Ze eten ook echt om de haverklap, en wij moeten natuurlijk alles proeven, ze begonnen uiteraard over balut (embryo-ei), ben benieuwd hoe lang we dat nog kunnen uitstellen. brrr.
Maar goed, het vergaat ons prima, Hopelijk is in NL ook alles goed.
Sige po,
groeten Ruth en Jorien
Wednesday, November 08, 2006
Mr.Rodolfo hard aan het werk in zijn werkplaats. Buenavista-Guimaras
Iloilo-City
Ruth on the way to "Riverside" Jeepney- Marinduque
Prototypes Barangay "Riverside" Gasan-Marinduque
Jorien aan het werk bij 'Text and Images" Santol-Marinduque
Rico Sanchez and Mr.Andrew Leo Dogs- Santol,Marinduque
Met ons is het goed.
We zitten nu in Iloilo-city; weer een ander eiland. Daar is ons hotel voor de komende dagen (weken?) Vanuit Iloilo-city reizen we heen en weer naar het prachtige eilandje Guimaras, daar zit de nieuwe producer.
Hij werkt met kokosnoot, jeeeeej. Nee hoor dit is echt wel een mooi materiaal. Eerst waren we bang dat we niks nieuws konden bedenken omdat we in Marinduque ook al veel met kokosnoot hadden gedaan. Maar hij heeft weer hele ander mogelijkheden. Dus dat geeft veel inspiratie voor hele andere producten, we waren zelf verbaasd hoeveel nieuwe dingen uit ons brein kwamen rollen.
Ze zijn erg lief, de vrouw van de producent staat de hele dag te kokkerellen, en we worden volgestopt met allerlei ...dingen. Soms is het heerlijk! Maar soms moeten we ons vermannen. Officieel moet je namelijk minstens 2 x opscheppen uit beleefdheid, maar dat krijgen we niet altijd voor elkaar (ik wil me niet aanstellen, maar sommige gerechten zijn echt raar.
Ze eten hier bijvoorbeeld kuikenembryo's!! Gelukkig heeft nog niemand ons dit voorgeschoteld!)
We hebben ook de opdracht om met CS Bamboo te werken. Dit is een organisatie van nonnen die iets met bamboo doen(?) Zij hebben laten weten dat ze voorlopig geen tijd voor ons hebben,... Stiekem hebben we geprobeerd te infiltreren, samen met Ramon een ontwerper van FFTV, we zijn naar de giftshop van de nonnen gegaan, in eerste instatie zonder te vertellen dat we misschien voor ze gingen ontwerpen.
Maar Ramon wilde toch proberen om meer los te krijgen van de zusters want nu probeerden ze alleen hun producten en hun geloof aan ons te verkopen. Dus trok hij zijn stoute slippers aan en deed net of hij een van de zusters herkende (zat gewoon te flirten met een non, haha)
Maar het werkte, en binnen no time kwam de vaste ontwerper van de nonnen te voorschijn ("The Artist"...).We hebben snel handjes geschud.
Maar toch hadden ze voorlopig nog geen tijd voor ons.Eigenlijk voelde we ons niet zo prettig tussen de nonnen, en ook omdat het lijkt dat ze niet met ons willen samenwerken, prefereren wij langer te werken in Guimaras (kokosnoot) en nog terug te gaan naar Marinduque om daar de boel goed af te ronden.
Daar moesten we weg toen we de smaak te pakken kregen. Vooral bij Riverside; Mr Delfin maakte supermooi houtsnijwerk, en de houten Barangay (Filippijns dorpje) die wij in gedachten hadden als kinderspeelgoed was niet helemaal compleet, dus hopelijk gaat een 2e bezoek nog lukken.
Nou, dit was het weer even.
Groeten uit Iloilo City
We zitten nu in Iloilo-city; weer een ander eiland. Daar is ons hotel voor de komende dagen (weken?) Vanuit Iloilo-city reizen we heen en weer naar het prachtige eilandje Guimaras, daar zit de nieuwe producer.
Hij werkt met kokosnoot, jeeeeej. Nee hoor dit is echt wel een mooi materiaal. Eerst waren we bang dat we niks nieuws konden bedenken omdat we in Marinduque ook al veel met kokosnoot hadden gedaan. Maar hij heeft weer hele ander mogelijkheden. Dus dat geeft veel inspiratie voor hele andere producten, we waren zelf verbaasd hoeveel nieuwe dingen uit ons brein kwamen rollen.
Ze zijn erg lief, de vrouw van de producent staat de hele dag te kokkerellen, en we worden volgestopt met allerlei ...dingen. Soms is het heerlijk! Maar soms moeten we ons vermannen. Officieel moet je namelijk minstens 2 x opscheppen uit beleefdheid, maar dat krijgen we niet altijd voor elkaar (ik wil me niet aanstellen, maar sommige gerechten zijn echt raar.
Ze eten hier bijvoorbeeld kuikenembryo's!! Gelukkig heeft nog niemand ons dit voorgeschoteld!)
We hebben ook de opdracht om met CS Bamboo te werken. Dit is een organisatie van nonnen die iets met bamboo doen(?) Zij hebben laten weten dat ze voorlopig geen tijd voor ons hebben,... Stiekem hebben we geprobeerd te infiltreren, samen met Ramon een ontwerper van FFTV, we zijn naar de giftshop van de nonnen gegaan, in eerste instatie zonder te vertellen dat we misschien voor ze gingen ontwerpen.
Maar Ramon wilde toch proberen om meer los te krijgen van de zusters want nu probeerden ze alleen hun producten en hun geloof aan ons te verkopen. Dus trok hij zijn stoute slippers aan en deed net of hij een van de zusters herkende (zat gewoon te flirten met een non, haha)
Maar het werkte, en binnen no time kwam de vaste ontwerper van de nonnen te voorschijn ("The Artist"...).We hebben snel handjes geschud.
Maar toch hadden ze voorlopig nog geen tijd voor ons.Eigenlijk voelde we ons niet zo prettig tussen de nonnen, en ook omdat het lijkt dat ze niet met ons willen samenwerken, prefereren wij langer te werken in Guimaras (kokosnoot) en nog terug te gaan naar Marinduque om daar de boel goed af te ronden.
Daar moesten we weg toen we de smaak te pakken kregen. Vooral bij Riverside; Mr Delfin maakte supermooi houtsnijwerk, en de houten Barangay (Filippijns dorpje) die wij in gedachten hadden als kinderspeelgoed was niet helemaal compleet, dus hopelijk gaat een 2e bezoek nog lukken.
Nou, dit was het weer even.
Groeten uit Iloilo City
